Mostrar mensagens com a etiqueta Sober. Mostrar todas as mensagens
Mostrar mensagens com a etiqueta Sober. Mostrar todas as mensagens
a anunciación de María nas pinturas da igrexa de Proendos
Representación da Anunciación de María.
Presbiterio de Santa María de Proendos (Sober), pinturas murais ao fresco do s. XVI.
.jpg)
familia labrega de finais do s. XIX
Familia labrega de finais do s. XIX.
Vilaescura, Sober.
Do arquivo de Joaquín Vázquez Fernández.
indo cara o colexo
De camiño ao colexo.
Castinande, Santo Estevo de Anllo (Sober), decembro de 1961.
.jpg)
.jpg)
Lucía Fidalgo: bruxa de Anllo, Sober, condenada pola Inquisición
.JPG)
* Texto tomado de: http://www.culturagalega.org/album
Lucía e a súa nai eran naturais da freguesía de San Martiño Danllo, na diocese de Lugo. Non posuían bens, carecían de oficio e de calquera tipo de instrución e sobrevivían como podían, sobre todo exercendo a prostitución. Ao morrerlle a nai a rapaza, a máis de como prostituta, vivía pedindo polas casas. Sería precisamente unha persoa que lle deu esmola quen a denunciaría por feiticeira, porque unha porca que tiña parida deixou de darlle de mamar aos leitóns.
Perante o xuíz segrar, Lucía Fidalgo, asustada, contou toda a súa vida e como a súa nai a vendera de pequena ao demo. Ameazada coa fogueira, confesou que lle botara o mal de ollo aos leitóns e ofrecíase a desfacer o meigallo se a deixaban libre. Quedou en liberdade pero en 1646, durante a visita a Lugo do inquisidor Ozores de Sotomayor, foi denunciada de novo. Tiña 26 anos e o seu grao de pobreza era tal que o tribunal de Santiago decidiu non abrir información sobre a denunciada. O mesmo aconteceu ao ano seguinte, durante a visita do inquisidor Juan Rojo, sen que o tribunal de Santiago vise ningunha razón para procesar a esta pobre prostituta. Por fin, cando Lucía tiña trinta anos, prosperou unha denuncia contra ela e o seu nome rexistrouse o día 1 de maio de 1650 no libro de entradas dos cárceres secretos do Santo Oficio en Santiago. Sometida a tormento, foi tal a cantidade de desatinos que chegou a confesar que mesmo os propios xuíces inquisidores “suspendieron la monición, creyendo que estaba sin juicio… porque no decía cosa con cosa”.
Perante o xuíz segrar, Lucía Fidalgo, asustada, contou toda a súa vida e como a súa nai a vendera de pequena ao demo. Ameazada coa fogueira, confesou que lle botara o mal de ollo aos leitóns e ofrecíase a desfacer o meigallo se a deixaban libre. Quedou en liberdade pero en 1646, durante a visita a Lugo do inquisidor Ozores de Sotomayor, foi denunciada de novo. Tiña 26 anos e o seu grao de pobreza era tal que o tribunal de Santiago decidiu non abrir información sobre a denunciada. O mesmo aconteceu ao ano seguinte, durante a visita do inquisidor Juan Rojo, sen que o tribunal de Santiago vise ningunha razón para procesar a esta pobre prostituta. Por fin, cando Lucía tiña trinta anos, prosperou unha denuncia contra ela e o seu nome rexistrouse o día 1 de maio de 1650 no libro de entradas dos cárceres secretos do Santo Oficio en Santiago. Sometida a tormento, foi tal a cantidade de desatinos que chegou a confesar que mesmo os propios xuíces inquisidores “suspendieron la monición, creyendo que estaba sin juicio… porque no decía cosa con cosa”.
Con todo, o día 14 de novembro de 1650 pronunciose a sentenza contra ela que se executaría o domingo 9 de decembro na misa maior da catedral de Santiago. Foi condenada a douscentos azoutes que recibiría nas rúas da cidade de Santiago e na freguesía de San Martiño Danllo, e ao desterro destes lugares e de Madrid durante seis anos.
lavando as tripas no río
.jpg)
Outeiro, Bolmente (Sober). Inicios dos anos 80.
Segundo Bordieu, a matanza é un dos traballos onde máis se marcan os roles estereotipados do masculino e feminino - "os homes matan e festexan; as mulleres, no entanto, traballan nunha xeira interminábel" - cita Teresa Moure*.
Hoxe as tarefas da matanza en Galiza están máis equitativamente repartidas, mais á muller aínda lle seguen a ser asignados, de xeito maioritario, os traballos domésticos, ademais de axudar coa matanza. Nos catro días que dura este traballo a muller, xeralmente, soe facer:
- preparación do xantar e cea todos os días.
- aparado do sangue, remexendo continuamente cun pao para que non se tome.
- elaboración das filloas.
- lavado das tripas no regato (traballo xa case desaparecido no sur lucense onde maioritariamente se mercan as tripas xa preparadas).
.jpg)
- cortado dos trozos de carne para frebas.
- prepararación da zorza.
- atado dos chourizos.
- limpeza.
- elaboración dos roxós.
* MOURE, TERESA; O natural é político. Xerais, 2008.
as mouras
Algunhas lendas de mouras no sur lucense:
* A Pena dos mouros de Remesar, Bóveda (aquí).
* A moura de Abuíme, O Saviñao (aquí).
* A moura da Adega da Portela, Vilar de Ortelle, Pantón (aquí).
* O buraco da Moura de Ferrón, Bolmente, Sober (aquí).
Descarga a imaxe co texto aquí.
A montaxe está feita a partir dunha foto de Grace Kelly (ver aquí).
.JPG)
mestra asasinada polos fascistas
Vilaescura (Sober)
Maruja, como lle chamaba a súa familia, natural de Vilaescura, foi mestra en diversas vilas e pobos galegos dende 1914 ata 1936, ano en que foi asasinada polos fascistas pola súa participación activa na política republicana no PSOE. Estaba, tamén, afiliada a UGT e participou na Liga Internacional de Mulleres Ibéricas e Hispano-Americanas, sendo fundadora do subcomité coruñés desa entidade.
Fora animada á "vida pública" polo seu pai, Joaquín Vázquez Fernández, militar retirado ascendido a capitán polos seus servizos na guerra de Cuba, que vira na súa filla unha grande oradora e defensora da liberdade [Fontes: testemuños orais, documentos atopados na casa familiar, proxecto nomesevoces.net]
Dende o asasinato de Maruja, o pai, xa con máis de sesenta anos, caeu nunha depresión que o mantivo afastado da sociedade ata a súa morte, salvo polas esporádicas visitas a outros represaliados da comarca, acudindo todas as tardes a un pequeno agocho que acondicionou en Vilaescura, cerca de Penabión, e que é coñecido como a casiña do capitán.
Por detrás da foto que se reproduce arriba Joaquín Vázquez escribiu as seguintes liñas, quizais pensando en que algún día se recoñecería a inxustiza da morte da súa filla e a de tantos mestres e mestras comprometidas na causa republicana:
"Maruja Vázquez Suárez - maestra de Miño - fusilada por los fascistas de Puentedeume el 21 de Agosto de 1936. ¡Cobardes!"
* Máis info aquí.
constanza vázquez de somoza, abadesa de lobios e chouzán
A historia de Constanza de Lobios e Chouzán é representativa do poder das abadesas medievais coma señoras territoriais.
Pode lerse aquí (buscar: "Constanza Vázquez"): http://62.204.194.45/fez/eserv/tesisuned:GeoHis-Tcmoure/MOURE_PENA_Teresa_Claudina_Tesis.pdf
nena de domingo
Proendos (Sober). c. 1930-1940
As nenas dos fogares labregos da Galicia tradicional colaboran dende moi noviñas nas tarefas do fogar, pelando patacas, levando a merenda aos homes ou coidando dos seus irmáns máis novos.
Cando hai moito que facer na casa, nas épocas de máis traballo agrícola, faltan á escola, algo que seguiu a producirse na nosa comarca ata os anos 60 e 70 do século XX.
Subscrever:
Mensagens (Atom)